Afscheid in Rusland
gedichten
Boris Ryzji
Uitgegeven:
[Hoorn], 2013
Taal:
Nederlands
Met betrekking tot de oorspronkelijke uitgave
Vertaald uit:
Russisch
(Overige) personen
Vertaling:
Indeling
Medium:
Boek
Fictie / Non-fictie:
Fictie
Trefwoord(en):
SISO:
c. 1880 - heden (875)
NUR:
Poëzie (306)
Codes
ISBN:
978-90-896709-9-1
EAN:
9789089670991
ASW:
Algemeen boek
Technische gegevens
Formaat (hoogte):
21 cm
Omvang:
67 pagina's
Bindwijze:
Ingenaaid
Bibliografische annotatie
Gedichten in het Russisch met daarnaast de Nederlandse vertaling.
Annotatie
Gedichten in het Russisch met daarnaast de Nederlandse vertaling.
Flaptekst
Boris Ryzji debuteerde als dichter in 1994 en maakte spoedig naam in Moskou en Sint Petersburg. In 2000 nam hij deel aan Poetry International in Rotterdam. Op 7 mei 2001 pleegde hij op 26-jarige leeftijd zelfmoord. Ryzji ontving twee literaire prijzen, waarvan één postuum. In 2004 verscheen de bundel Wolken boven E, die een selectie uit het werk van Ryzji bevatte.

In de Volkskrant van 11 mei wijdt Arjan Peters, naar aanleiding van het verschijnen van Afscheid in Rusland, zijn wekelijkse column aan de gedichten van Boris Ryzji: ‘'Testament', het openingsgedicht, gaf me meteen een klap op het hoofd; als je zo losjes en gretig kunt schrijven als Boris Ryzji, krijgen het afscheid en de dood die hij bezingt het aanschijn van een aanlokkelijk alternatief.’

Het zet Peters aan het denken over ‘de Russen en hun poëzie’, over de parellellen tussen Ryzji en Tsvetajeva. Om uiteindelijk te moeten concluderen dat de door hen bezongen ongeremde hartstocht ook in ten minste één Nederlandse dichter huist.

Hieronder het door Arjan Peters genoemde gedicht:

Testament

We spreken af dat jij, wanneer ik sterf,
een kruis laat zetten op mijn graf. Van buiten
mag het eruitzien zoals alle kruisen,
maar jij en ik, mijn vriend, wij zullen weten
dat dit mijn signatuur is. Net zoals
analfabeten doen op formulieren
wil ik een kruis op deze wereld zetten.

Een kruisje, want ik kon grammaticaal
niet met het leven overweg. Ik heb
mijn lot gelezen, maar het niet begrepen.
Aan één soort klappen was ik maar gewend:
aan van die klappen die in plaats van tanden
de letters laten rollen uit je mond,
met geur van bloed.


November 1993.
Literaire adressenbank
Uitgever
Eigen recensies Literatuurplein
Delen