Dat ene boek
Column door Rodaan Al Galidi (19 juni 2018)
Je leest honderden boeken. En die boeken komen naar je toe op verschillende manieren of via verschillende mensen. Soms worden boeken een weg voor andere boeken naar jou, maar er is één boek, slechts één, dat voor jou geschreven is, precies voor jou, precies voor dat ene kritieke moment in je leven. Dat boek lees je op dat ene moment om te weten wat het leven is. Wat tijd is. Wat liefde is. Wat angst is. Wat wat is. Een boek dat geschreven lijkt, alsof het echt voor jou geschreven is, en op dat moment niet belangrijk lijkt voor anderen, maar alleen maar voor jou. Het is het licht in het donker, het kompas voor het hart dat naar de uitweg wijst. Naar zo’n boek hoef je niet te zoeken. Dat boek zal je vinden op precies het juiste moment op je weg, en je zal het pas lezen op het moment dat je het nodig hebt het te lezen.

Ik was nog geen veertien en de propaganda van Saddam Hoessein was in Irak op het hoogtepunt. Vol haat, fascisme, nazisme, nationalisme. Alles wat haat oproept had ruimte in de wereld van Saddam Hoessein. In die tijd wilde ik een baard laten groeien om op Che Guevara te lijken en geloofde ik in de gewelddadige revolutie. Ik kocht in die tijd vaak boeken van een oude man, die me beschadigde exemplaren heel goedkoop gaf. Een keer gaf die man mij een boek extra mee, voor niets. De omslag was namelijk helemaal weg en sommige pagina’s leken net op tijd gered van een vuur. Dat boek was van een dichter uit Andalusië, uit de tijd dat die Spaanse regio tot Arabisch grondgebied behoorde. Zijn naam: Ibn Arabi. Geboren in Murcia in 1164, overleden in Damascus in 1240. Ibn Arabi was een jonge jongen toen hij bij Gibraltar overstak en van dat prachtige Andalusië naar de woestijn ging. Daar vermengde hij de schoonheid van Andalusië met de hardheid van de woestijn om in de islamitische wereld de eerste vredige poëtische boodschap te maken.

Precies in die periode in mijn leven had ik dat boek nodig. Het draaide mij weg van het idee om de wereld te veranderen met revolutie zoals Che Guevara, en naar de vrede. Dat boek was mijn licht. Daardoor besefte ik dat de echte literatuur de hoogste kunst is. Het is een religie zonder god. Het is een schilderij zonder verf. Muziek zonder instrumenten. Hierbij het gedicht van Ibn Arabi, dat het meest in mijn hoofd blijft hangen. Luister:

Mijn hart heeft geen vaste vorm:
het kan een weiland zijn voor gazellen
en een klooster voor monniken.
Een tempel voor beelden
en de Ka’aba voor de moslims.
Een stenen tafel van de Thora,
de bladeren van de Koran.
Mijn geloof is het geloof van de liefde.
Ik volg de reizigers van de karavaan van de liefde
Liefde is mijn geloof, liefde is hoe ik
met God verbonden ben.
Delen
Koppelingen
Personen
Meer columns
Literatuur en handen Door Rodaan Al Galidi (14-11-2018)
De val / Pech / Smithy Door Annelies Verbeke (02-11-2018)
Lang leve het KNIR! Door Rodaan Al Galidi (17-10-2018)
Een vleesgeworden Alice in Wonderland Door Annelies Verbeke (01-10-2018)
Heil mijn collega Hitler Door Rodaan Al Galidi (18-09-2018)