Messi-kunst en kitsch
Column door Rodaan Al Galidi (24 januari 2018)
Met plezier kijk ik altijd, heel aandachtig, naar Tussen Kunst en Kitsch en naar de Nederlandse voetbalcommentatoren. Niet om te leren hoe ik over kunst of voetbal moet praten, maar over boeken: onpartijdig, en even positief als negatief. In evenwicht. Dat heb ik geleerd van de Nederlanders. In het midden blijven, om zo geloofwaardig mogelijk te zijn. De Nederlanders hebben hun eigen manier van commentaar geven. Dat zag ik in geen ander land. Het lijkt niet alleen alsof ze alles weten over het onderwerp waarover ze praten, nee, ze weten er alles over. En als ze iets niet goed weten, praten ze er niet over.

In Tussen Kunst en Kitsch komt iemand aanzetten met iets antieks, of het nu een onderbroekje is van een overgrootvader, een stuk hout of een zilveren kandelaar: altijd is er iemand in nette kleren en een geloofwaardig gezicht, die precies en alles kan vertellen over het object dat voor hem staat, de tijd waarin het is gemaakt en het leven van de maker. Aan het einde, en dat is zeker het belangrijkste, geeft hij op wat de waarde is in euro’s.

Bij voetbalwedstrijden kijk ik altijd verbaasd naar de analyse voor de wedstrijd. Meestal zitten er twee mensen, die tien minuten hun commentaar geven op de wedstrijd die komt. Na de eerste helft komen ze even terug, en geven vijf minuten commentaar, over hun commentaar van voor de wedstrijd en over de eerste helft. Na de wedstrijd geven ze nog eens commentaar, op hun commentaren, en over voetbal als geheel. Wat ik misschien nog het meest opvallend vind, is dat ze meestal erg scherp zijn over hun eigen commentaar. En dat maakt ze geloofwaardig.

Net dat mis ik bij recensies van boeken. Soms heb ik het gevoel dat de recensent het boek al op de eerste pagina verloren heeft (of het boek de recensent), als het niet al bij de titel zelf is. Dan voelt het alsof hij niet verder las, omdat het boek hem plezier schonk, maar omdat hij er een recensie over wil schrijven. Ik vraag me dan altijd af waarom hij niet een ander boek neemt. Er zijn zat nieuwe uitgaves. Vaak gaat een recensie niet over het boek, maar over de verveeldheid van de recensent bij het lezen. Ja, ja, een recensent moet ook schrijven over boeken die hij niet goed vindt, maar ook dan wil ik graag lezen over het boek, en niet over de verveling van de recensent.

Zou het niet een idee zijn dat het boek gelezen wordt door twee recensenten en dat elk dan een halve recensie over het boek schrijft? Tenminste zullen we dan zeker weten dat ze het goed gelezen hebben, en weten waarover ze praten, net als de Tussen Kunst en Kitsch-experts en de voetbalcommentatoren. Pas dan kunnen we er achter komen wie de Messi van de proza is en wie de Ronaldo van het gedicht. Als de Nederlanders zo goed voetbal kunnen becommentariëren, dan kunnen ze dat met woorden zeker ook.
Delen
Koppelingen
Personen
Meer columns
Gewoon Door Rodaan Al Galidi (22-02-2018)
Hier woon ik Door Annelies Verbeke (06-02-2018)
Verbannen Door Annelies Verbeke (09-01-2018)
Korte verhalen Door Rodaan Al Galidi (27-12-2017)