Reizende bibliotheek
Column door Rodaan Al Galidi (1 november 2017)
De trein is een heerlijk vervoersmiddel. Als er geen vertraging is en de treinen niet te vol zitten, geniet ik van een treinrit. Ik maak er vaak gebruik van en heb er al vele kilometers in afgelegd.

Nu is het weer de tijd voor de NS publieksprijs, waarbij je kan stemmen op het Boek van het jaar. Maar wellicht is het tijd om deze prijs niet die voor het beste boek te laten zijn, maar voor de stilste reiziger… Ik zie namelijk geen boeken meer in de treinen, maar wel meer en meer controle van de NS voor de monden van de reizigers. Vroeger was de trein bij uitstek een plek waar je tussen de mensen kon zitten en met ze kon praten. Nu is het juist een plek waar je hun stilte met ze deelt. Ja, ja, er zijn coupes waar je niet stil hoeft te zijn, maar die zijn altijd vol, omdat mensen willen bellen en babbelen en dingen met elkaar delen.

Nog niet eens zo lang geleden, laten we zeggen een jaar of vijftien, was het in de trein anders. In de treincoupes zag ik tussen rook van sigaretten en hard discussiëren, tussen bier, koffie en broodjes, de titels van de boeken waarmee de Nederlanders bezig waren. De Nederlandse trein was een reizende leeszaal, of een bibliotheek op wielen. Zeker zes van elke tien treinreizigers las een boek. In die tijd wist ik precies welke nieuwe boeken populair waren, en welke oudere klassiekers voor de mensen van dit moment nog steeds leesbaar waren. Soms zag ik een gezin, man, vrouw en twee kinderen, die vier verschillende boeken aan het lezen waren. En nooit zaten twee Nederlanders bij elkaar die hetzelfde boek lazen.

In die tijd was het voor mij in de trein makkelijk om een praatje maken met een Nederlander. Je hoefde maar te beginnen over het boek dat hij aan het lezen was. Wat ik dan hoorde waren de eerlijkste recensies ooit.

Nu is het jammer genoeg veranderd. Nu zie ik de Nederlanders in de trein slechts hun vingers gebruiken op hun smartphones. Waar zijn al die dichters en schrijvers die in hun boeken tussen de steden in Nederland reisden in de tweede klas? Helaas noteer ik in de trein geen titels om te onthouden.

De afstand tussen de steden in Nederland was ooit literatuur, nu is het vingeren.
Delen
Koppelingen
Personen
Meer columns
Oude demonen, nieuwe goden Door Annelies Verbeke (03-12-2018)
Literatuur en handen Door Rodaan Al Galidi (14-11-2018)
De val / Pech / Smithy Door Annelies Verbeke (02-11-2018)
Lang leve het KNIR! Door Rodaan Al Galidi (17-10-2018)
Een vleesgeworden Alice in Wonderland Door Annelies Verbeke (01-10-2018)