Inktaap 2011

Winnaar

  • Bernard Dewulf - Kleine dagen

    In 2011 is het juryrapport van het Markland College in Oudenbosch gekozen als het beste juryrapport uit Nederland van het jaar:

    Voorwoord
    Zoals elk jaar doet het Markland College weer mee aan Project Inktaap. Dit jaar met 13 deelnemers, 10 heren en 3 dames. De meningen waren divers binnen de groep, maar door unaniem punten toe te kennen aan de boeken, na onze einddiscussie, zijn we tot een besluit gekomen. Hieronder vindt u de uitslagen van het rapport.

    Deelnemers
    Hieronder vindt u de lijst van deelnemers die dit jaar mee doen aan Project Inktaap van het Markland College:

    Nick Braat
    Sahit Shanmugaratnan
    Daniel Poelman
    Ralph Ossenblok
    Frank van de Haterd
    Yvonne Withagen
    Bente Cox
    Jasper Onrust
    Xidong Ji
    Jasper de Winter
    Ismaël Harraou
    Laurens Versluis
    Eveline Drunks

    Beoordeling van de boeken
    Tijdens de discussie werd iedereen zijn mening over het boek gevraagd, we reageerden op elkaar en discussieerden zo nu en dan. Hieronder staat een overzicht van de punten die werden genoemd, zowel de positieve als de negatieve.

    Kleine Dagen:
    Het boek is te kenmerken als pielen op de vierkante centimeter. Het verhaal is niet vooruit te branden en erg langdradig. De observerende vaderfiguur, die er erg veel moeite mee heeft dat de tijd vooruitgaat en dat zijn kinderen groot worden, geeft een heel gedetailleerde analyse en beschrijft de schoonheid in de kleine dingen. Hij probeert te genieten van het moment, want hij weet dat het zo allemaal geschiedenis zal zijn. Als deze man geen last heeft gehad van het lege nest syndroom weet ik het ook niet meer! De omslag van het boek laat ook duidelijk zien dat het hier over een verandering van tijd gaat: de lege schommel geeft aan dat de tijd met zijn kinderen voorbij is. Iedereen wordt ouder en het leven gaat als een sneltrein verder, tijd is de tragiek van het leven. Nu zullen wij dat minder sterk voelen dan wanneer we oud zijn. Toch merk je wel dat de tijd doorgaat en niet stil staat. Het veldje waar ik vroeger met andere kinderen op speelde is nu helemaal uitgestorven. Je bent er niet zo intensief en knap mee bezig zoals de schrijver dat doet, maar je ziet het wel.

    Alle beschrijvingen zijn zeer knap, hij wurgt zich in alle hoeken om zijn gevoelens bloot te leggen en te vertellen wat hij wil. De beschrijvingen beginnen allemaal wat onpersoonlijk, maar wanneer hij zijn kinderen gaat beschrijven wordt hij wat losser. Er is dus een overgang zichtbaar van objectief naar emotioneel. Soms maakt de schrijver weleens een denkfout. Hij wil op een gegeven moment al het onderscheid af schaffen tussen jong en oud. Hij noemt daarbij een aantal voorbeelden en eindigt met de afschaffing van het onderscheid tussen universiteit en kleuterschool. Hiermee geeft hij aan dat het dus simpelweg niet mogelijk is om de tijd terug te draaien. Een typisch communistische denkfout te denken dat je al het onderscheid kunt afschaffen. Een Christen is geen Moslim, en een Moslim zal nooit een Jood worden. Dit is toch ook wel humor! Wat verder grappig is, is dat dit boek wel wat weg heeft van kannibalisme. In een radicale vorm eigent de hoofdpersoon zichzelf iets toe, maar dan liefdevol, om op te vreten en niet om te verslinden.

    Wat erg vervelend is, is dat dit boek, net als de andere twee boeken, weer niet voor onze doelgroep geschreven is. Het is een prachtig boek, maar je moet de pracht wel kunnen zien. Ik denk dat dit bij de jeugd onvoldoende het geval is. Het boek is meer geschreven voor mensen die zitten te kniezen achter de geraniums: Wat ben ik toch oud, kon ik de tijd maar terugdraaien.

    Het is natuurlijk wel erg simpel om een boek te maken door een zooi columns bij elkaar te voegen tot een boek. Maar wat mooi en goed is moet je op de markt brengen.

    Uitslag van het beste boek
    Na de discussie hebben we unaniem punten gegeven voor de boeken, het beste boek gaf je 7 punten, het boek op de tweede plaats 5 en het boek op de laatste, derde plaats 3 punten. De uitslag is als volgt:

    Godenslaap: 64 punten.
    Kleine Dagen: 52 punten.
    `s Nachts komen de Vossen: 64 punten.

    Volgens het Markland College staan Godenslaap en `S nachts komen de Vossen dus op een gedeelde eerste plaats met als tweede plaats Kleine Dagen. Omdat ’s Nachts komen de vossen positievere reacties had, kiezen wij dit boek als nummer één en komt Godenslaap op plaats twee.



Genomineerd

  • Erwin Mortier - Godenslaap

    Rapport Erwin Mortier:
    - Meneer Mortier die irriteert en uitdaagt:
    Edwin Mortier schrijft erg poëtisch, in een mooie stijl, en wil elk detail, elke gedachte, sfeer, geur of kleur zo goed mogelijk vangen in taal. Er worden ontzettend veel details gegeven die uitmondden in ellenlange zinnen van soms wel anderhalve bladzijde lang! Hierdoor is het boek wat moeilijk te volgen en moet de lezer zijn best doen om de aandacht er goed bij te houden. Het lijkt nog net niet op de toestand in Ulysses van James Joyce, die op het einde de stream of consciousness techniek zo ver doorvoert dat de interpunctie nagenoeg ontbreekt. Niet geheel toevallig komt de gebruikte techniek uit Frankrijk, waardoor we wellicht kunnen concluderen dat hij zeer gesteld op Frankrijk is, meerekenend dat hij al het Franse verheerlijkt in zijn boek. Dan denkt u: een Vlaming en Frankrijk? Dan zeg ik: arme Belgen toch, dit moeten jullie vast heel aanstootgevend vinden aangezien jullie landje niet te temmen was toen Yves Leterme La Marseillaise, het Franse volkslied, zong. Verder is er een afwisseling in taal, dat kan iets te maken hebben met het verblijf van het hoofdpersonage in Frankrijk, maar misschien ook wel met de taalstrijd. Het grootste deel van het Belgische leger was Vlaams, terwijl er instructies werden gegeven in het Frans. Dit leidde nogal tot ongenoegen bij de Vlamingen en meneer Mortier kan het nogmaals niet laten om de Vlamingen op te hitsen met dit boek, door dat gevoel van ongenoegen hier nog eens geniepig naar boven te halen. Toch weet hij dat Wallonië niet zonder Vlaanderen kan: SCHEIDEN DOET VLAANDEREN LIJDEN. Wat ik betreur is dat meneer Mortier het verkeerde deel van België in zijn stelling plaatst, wat deze stelling uiterst ongepast maakt. Vlaanderen zal niet lijden, maar beter af zijn met het rijke Nederland dan met het armlastige Wallonië.

    - Meneer Mortier die het mannelijke afkraakt:
    Helena's vader speelt amper een rol in de roman, wat vooral komt doordat hij tijdens de Eerste Wereldoorlog thuis in Vlaanderen verblijft, terwijl zijn vrouw en kinderen in het Franse familiehuis strandden. Ten tweede staat hij zijn macht af aan zijn echtgenote, omdat Marianne haar Franse afkomst beschouwt als superieur aan de Belgische wortels van haar echtgenoot. Haar superieurheid laat ze zien via allerlei toeters en bellen.

    - Meneer Mortier brengt filosofische lading en kent de klassieken.
    De hoofdpersoon zoekt steeds antwoorden op de vragen over de wereld rondom haar heen en ze gaat filosofisch te werkbij het opschrijven van haar herinneringen. Naast filosofie zit er ook een verwijzing bij naar de klassieken. Het motief Eros en Thanatos wordt genoemd, dat verwijst naar de Griekse goden van de liefde en dood.

    - Meneer Mortier brengt kenmerkende zin:
    Een kenmerkende zin voor het boek is de zin van Helena: in mijn opgroeiende dochter zo weinig van haar vader te herkennen viel dat ik er haar levenslang voor heb laten boeten (p 307-308). Het karakteriseert het depressieve gevoel dat over het boek hangt. Als je zoiets zegt moet dat ook wel pure zelfhaat zijn. Wat betreft de relatie tussen moeder en dochter word je wel een beetje sentimenteel. Dochter kiest een levenshouding die saai en stijf is vanwege de schande dat ik je dochter ben, Maman! (p393). Verder wordt er veel gezwegen en gaat Helena niet naar het stoffelijk overschot van haar dochter lijken.

    - Meneer Mortier brengt wrange tegenstelling
    Er komt een tegenstelling in het boek voor waar Helena vaak het woord obsceen voor gebruikt. Enerzijds zijn er de talloze beschrijvingen van situaties waarin de gewone gang van zaken tegenover de gruwelen van het geweld wordt gezet, waarin vooral de natuur die in de zomermaanden steeds weer tot volle bloei komt, de aandacht krijgt. Vruchtbaarheid tegenover de dood, een wrange tegenstelling.

    - Overige informatie:
    Er lopen twee verhalen door elkaar. Enerzijds maak je het hoofdpersonage mee wanneer ze oud is, en haar belevingen opschrijft en anderzijds maak je de belevingen van het hoofdpersonage mee. Wat jammer is, is dat het boek weinig spanning kent voor een boek over de oorlog, liever zag je dat de vrouw meevocht.



  • Cees Nooteboom - 's Nachts komen de vossen

    Rapport Cees Nooteboom:
    De dood die in dit boek veelvuldig voorkomt is mysterieus, niet somber. Dat komt vooral omdat de dood steeds abrupt komt en de verhalen kort zijn. Het is geen lang verhaal waarin je je steeds meer en meer gaat inleven in de hoofdpersoon. Dat het boek uit korte verhalen bestaat, werd door sommigen ontvangen als iets positiefs en anderen denken er negatief over. Het is frustrerend dat je een verhaal leest en als je er dan uiteindelijk echt in zit, begint er al een nieuw verhaal. Hierdoor moet je steeds opnieuw beginnen om in het verhaal te komen. Anderen vinden het juist wel fijn, als het verhaal niet goed is, dan heb je straks waarschijnlijk een beter verhaal. Het boek werd algemeen beschouwd als een makkelijk te lezen boek.

    Het verhaal onweer werd als beste bekroond, vanwege de opvallende wending aan het eind en de mysterieuze dood. Het verhaal gaat over een vrouw die de relatie met haar man beschrijft. Op een dag, wanneer het stormt, gaat het koppel naar een café. Een ander koppel, waar ze zichzelf en haar man in ziet, krijgt daar op het terras ruzie. De man stormt naar beneden, naar de ruige zee, maar voordat hij de zee in kan gaan om te verdrinken wordt hij geraakt door de bliksem.

    Paula II was een erg mooi verhaal, in tegenstelling tot Paula I. In Paula I gaat het over een man die verteld over zijn gestorven echtgenote. In Paula II vertelt die gestorven echtgenote over haar relatie met haar man en de affaires met de mensen bij hen in de buurt. Ze is met iedere man en een vrouw naar bed geweest uit de buurt. Het is mooi om het verhaal van twee kanten te lezen, dat maakt het in dit geval wat wrang. Verder komt de titel uit dit verhaal vandaan.

    Het grappigste verhaal was het verhaal over Heinz. Deze man is een alcoholist en leeft nogal op het randje. Er wordt geïnsinueerd dat hij ooit een relatie had met een vrouw die stierf. Daarom is hij aan de alcohol gegaan en aan het einde gaat hij ook dood: Heinz wordt magere Hein(z).

    Een ander leuk verhaal was Laatste middag. Het verhaal gaat over een vrouw die het leven beschrijft en zich voornamelijk focust op de schildpad in haar tuin. Ze vertelt over een schildpad en verwerkt daarin opmerkingen over haar man, die plotseling dood ging. Ook hier gaat het weer om een mysterieuze dood en het is leuk te lezen dat de schildpad langskomt, het is voor de schildpad een ritueel.

    Het laatste verhaal dat nog wel goed was is Gondels, de rest is prut, bagger en had hij er absoluut niet moeten instoppen. Die verhalen zijn een heuse smet op dit boek.



Naar de overzichtspagina

Delen