Els Moors
Liederen van een kapseizend paard is meteen identificeerbaar als een bundel van Els Moors. De authentieke, absurdistische en bedrieglijk lichtvoetige toon die de met de Herman De Coninckprijs voor het beste poëziedebuut bekroonde en voor de C. Buddingh'-prijs genomineerde debuutbundel Er hangt een hoge lucht boven ons definieerde als haar handelsmerk, is ook terug te vinden in deze bundel.

Ontregelende gedichten
En ook in deze bundel vindt de lezer gedichten met alledaagse taferelen die met het oog en het woord worden gedemonteerd in deeltjes en opnieuw gemonteerd tot ontwrichtende waarnemingen en ontregelende gedichten. Meestal heerst er in de gedichten een onbehaaglijk gevoel van dreiging, steekt de mogelijkheid van geweld de kop voortdurend op of regeren eenzaamheid en paranoia over de verteller. Een wat bittere en wrange humor doorkruist de gedichten en toveren een grimlach rond de lippen van de lezer.

Springerig en speels
Liederen van een kapseizend paard biedt een caleidoscopisch beeld van een wereld waarin de personages ten ondergaan aan, zo stelt de flaptekst, ‘een teveel aan lichtheid’. De bundel biedt een beeld van een dichterlijk subject dat een weg zoekt in een wankel bestaan, een subject dat zoekt naar wat (lichamelijke) relaties kunnen betekenen voor het verlangen de eenzaamheid te doorbreken.

En ook al oogt het werk van Els Moors springerig en speels, het getuigt eveneens van een sterk gevoel voor compositie op het inhoudelijke en op het formele vlak. Met deze uitdagende bundel bevestigt Els Moors haar reputatie als één van de coming ladies van de poëzie in Vlaanderen.

Tekst: Patrick Peeters
Foto: Chris van Houts

De bundel Liederen van een kapseizend paard (Nieuw Amsterdam, 2013)


In Liederen van een kapseizend paard, de tweede bundel van Els Moors, verschijnt de werkelijkheid opnieuw als een aaneenschakeling van lichamen onder hoogspanning. De op het eerste gezicht intieme en onnadrukkelijke beelden dreigen voortdurend te kantelen en grotesk te worden.

Aan de hand van absurde details en een bevreemdende logica zoekt Moors op een luchtige maar ook beklijvende toon de grenzen van haar denken op. Haar gedichten bieden geen houvast: wat overblijft is een wereld waarin taal de hoofdrol speelt. Liederen van een kapseizend paard is een krachtige en imponerende bundel.

Over Er hangt een hoge lucht boven ons
'Een droomdebuut.' - Juryrapport Herman De Coninckprijs
'Prachtige regels. [...] Els Moors zou de Buddingh'-prijs moeten winnen.' - de Volkskrant
'Met Er hangt een hoge lucht boven ons toont Els Moors dat ze een van de grootste talenten is binnen de nieuwe Nederlandstalige poëzie.' - De Groene Amsterdammer
'Beleven heeft bij Moors voorrang op het begrijpen. En er valt (in deze gedichten) veel te beleven.' - NRC Handelsblad

Een gedicht uit Liederen van een kapseizend paard



het is al erg en toch zal het nog
erger worden ik ben niet dat
wat mij omringt ik heb alleen
spiegels nodig omdat ik voor mezelf
onzichtbaar blijf als ik niet ook
blind naar binnen kijk

de straat verandert met het licht
van haar voorbijgangers de
schijnwerpers in het theater
de ingebeelde drempel
de dood zoals ik me hem
had voorgesteld

als ik hem onder ogen had
kunnen komen de hond
is de hond is de hond

al mijn woorden blijven wijken
voor het eigenzinnige blaffen
van mijn mond



Video’s






Optreden van Els Moors vanaf 27:30.



Juryrapport Herman de Coninckprijs 2015: nominatie Liederen van een kapseizend paard



Met Liederen van een kapseizend paard heeft Els Moors een zinderende, broeierige en schurende bundel geschreven. Hoe vervreemdend de vaak uiterst beeldende, beklemmende en soms ongemakkelijke metaforen ook werken, hoeveel onrust we ook voelen na deze niets verhullende blik in de krochten van een enkele geest, door de opbouw, de compositie, het taalplezier en de heldere keuzes voelt deze poëzie, ondanks alle dwaasheid en ongerijmdheid, eerlijk, logisch en authentiek aan.

‘Een afgrond nodigt uit om te springen’, schrijft Moors ergens, en daar waar wij doorgaans inhouden springt Moors. Uit nieuwsgierigheid, uit levenslust, uit dwarsheid, uit liefde. Met haar sprong hoopt Moors dat ze haar verstand kan loslaten, dat ze het ongerijmde kan omarmen. Vliegen, ondanks de zekerheid te vallen. Met elke vleugelslag komt ze verder los van het krakkemikkige feest, van de poëzie zoals zij en wij die kennen, op zoek naar een meer persoonlijke taal vol gekanaliseerde gekte en uitgebalanceerde verwarring. Een taal die uiteindelijk de lichamelijkheid en de complexiteit van het meest nabije weet te verwoorden.

De jury van de Herman de Coninckprijs 2015:
Yra van Dijk
Cathérine de Kock
Stijn Meuris
Hilde Verbreuken
Bas Kwakman, voorzitter

Naar de overzichtspagina

Delen