Beste reiziger van Philibert Schogt
Recensie door Ellen IJzerman (16 september 2010)

Max Vermeer is lui, hij vermijdt zoveel mogelijk ‘adrenaline veroorzakende situaties’ en dus glibbert en glijdt hij, zoals hij zelf zegt, door het leven. Erik, zijn boezemvriend op de middelbare school en inmiddels bekend als journalist die overal ter wereld het onrecht aan de kaak stelt, heeft een einde aan de vriendschap gemaakt, nadat Max hem voor de zoveelste keer teleurstelde door niet voor het ‘echte leven’ te kiezen, maar als reisgidssamensteller te gaan werken voor À la Carte. Die baan heeft Max in de schoot geworpen gekregen. Hij geniet van zijn werk en vooral van de glans die daarvan op hem afstraalt. Dat hij met regelmaat de plekken die hij beschrijft niet met eigen ogen heeft aanschouwd, maakt hij goed door gedegen onderzoek te doen in andere reisgidsen, boeken en alles met behulp van Google te controleren. Hij is geen harde werker, maar over één ding hoeven de gebruikers van de reisgids zich geen zorgen te maken: de feiten die hij geeft zijn over het algemeen juist. Hij heeft niet voor niets de afgelopen drie jaar de prijs voor de minste kloosterboertjes ontvangen.

Max heeft de opdracht gekregen om voor de nieuwe À la Carte reisgids, Groot-Brittannië en Ierland, Ierland in kaart te brengen voor al die ‘kritische, kieskeurige mensen met een avontuurlijke instelling, die hun vakantie zo veel mogelijk zelf willen vormgeven’. Die kritische, kieskeurige aanstaande gebruiker van de reisgids reist in de vorm van Beste (aanstaande) reiziger met Max mee. Max stort zijn hart uit bij die Beste reiziger, vertelt wat er allemaal te zien is, wat hij van plan is en wat er gebeurd is op weg naar Ierland. Op verzoek van Victor, de eigenaar van À la Carte, heeft Max zijn beginnende collega Linda een lift gegeven naar Wales. Onderweg zijn ze getuige van een vreselijk ongeluk op de snelweg. Linda is behoorlijk geschokt en Max, hoewel hij gewoontegetrouw probeert zoveel mogelijk zijn gevoelens te ontlopen, kan niet voorkomen dat hij door haar reactie geraakt wordt. Eenmaal bij het hotel van Linda aangeland, is het te laat voor Max om nog de boot naar Ierland te halen. In het hotel van Linda is geen kamer meer over, maar er kan wel een extra bed bij haar op de kamer worden geplaatst.

Max constateert de volgende dag tot zijn eigen niet geringe verbazing dat hij voor het eerst van zijn leven verliefd is en diepe gevoelens koestert voor Linda. Onder invloed van die gevoelens besluit hij, eenmaal aangekomen in Portmagee, om dit keer de bezienswaardigheid daar, het 6de-eeuwse christelijke klooster op het grootste van de Skellig Islands, te bezoeken om er in de reisgids uit eigen ervaring over te kunnen vertellen. Het bezoek is helaas geen onverdeeld succes en de situatie wordt er niet beter op als hij maar geen contact met Linda kan krijgen. Hij besluit verder te trekken en de beschrijving van de rest van Portmagee en omgeving gewoontegetrouw uit andere bronnen te halen. Als hij een dag later van Victor te horen krijgt dat Erik dood is, gruwelijk afgeslacht in Tsjaad, twijfelt hij een tijdlang of hij zijn reis zal onderbreken om naar de begrafenis van Erik te gaan. Niet zozeer omdat hij zo geschokt is, maar meer omdat Victor dat lijkt te verwachten. Op het vliegveld van Limerick komt hij erachter dat het toch wel een heel gedoe is om naar Nederland te reizen en hij besluit, nog steeds in het gezelschap van Beste reiziger, de inmiddels ietwat vervagende Linda en de steeds nadrukkelijker in zijn hoofd aanwezige Erik, zijn reis te vervolgen.

Beste reiziger beschrijft niet alleen op een ironische wijze het toerisme van de platgetreden ongebaande paden en de gedrevenheid van wereldverbeteraars, maar is ook en vooral een knipoog naar Italo Calvino’s Als op een winternacht een reiziger. De lichtvoetige, vlotte manier van schrijven van Schogt levert het gevaar op dat het allemaal een tikje te oppervlakkig en gemakkelijk overkomt, maar die indruk is vals. Schogt heeft een aangenaam verpakt kritisch verhaal geschreven dat de aanstaande lezer van de reisgids regelmatig dwingt om, enigszins beschaamd, om zichzelf te grijnzen. Bovendien beschikt Beste reiziger ook nog over een verrassend einde. Natuurlijk kan het allemaal niet goed blijven gaan voor Max, maar dat hij aan het einde de enig overgeblevene die hem nog vertrouwt verraadt, is wel heel onverwacht.