Literaire videos en podcasts
Tomas Ross Door: Iris en Klaas Koppe
Is het huwelijk tussen Willem Alexander en Máxima gearrangeerd, zoals dat tussen Juliana en Bernhard was gearrangeerd? Was hun eerste ontmoeting in Sevilla niet zo spontaan als we altijd hebben gedacht? Wat was de rol daarin van Bernhard die al in 1943 heeft gelogeerd bij de grootvader van Máxima en die later vaak in Argentinië is geweest? Waarom dan zo’n gearrangeerd huwelijk? Er wordt wel van Tomas Ross gezegd dat hij gek is op complottheorieën, maar ‘de feiten zijn heilig. Absoluut’. Ook een romancier moet alles kunnen onderbouwen met tachtig procent aan controleerbare feiten. ‘Die resterende twintig procent mag hij dan zo logisch mogelijk aanvullen en zijn verzonnen oplossing geven,’ zoals hij deed in Het meisje uit Buenos Aires.
Opname: Den Haag, 21 september 2009.
Mirjam Rotenstreich Door: Iris Koppe en Joey Boink (Datum opname: 25-09-2013)
Het schrijven en publiceren van Verloren mensen betekent heel veel voor Mirjam Rotenstreich. Haar vader overleefde, anders dan al zijn familieleden, de oorlog omdat hij was opgenomen in het Russische leger. Haar moeder verloor in de oorlog twee zussen. Zoveel trauma bij elkaar in één gezin, dat kon niet anders dan uitmonden in een permanente huiskameroorlog. Als kind weet je niet beter, maar later besefte zij waarom ze steeds depressief was en zich nooit vrij voelde. Het boek heeft haar geholpen bij de verwerking van dat persoonlijke verleden.

Maar het heeft ook met de dood van Tonio te maken. Ze was er toen al aan begonnen en kon vervolgens anderhalf jaar niet schrijven. Verloren mensen speelt in Lugano, waar Adri, Tonio en zij zich vroeger extreem verbonden hadden gevoeld. Her was ook voor Tonio een heel belangrijke plek. Toen ze foto’s ontdekte die hij van Lugano had genomen, kreeg ze het idee daar een soort ansichtkaart mee te maken. Zo kon ze hem nog nadrukkelijker bij het boek betrokken. Dat is voor haar, net als Tonio voor Adri, een soort afsluiting, waardoor ze weer verder kan.
Opname: Amsterdam, 25 september 2013.
Eva Rovers Door: Iris en Klaas Koppe (Datum opname: 28-10-2012)
De biografie is de laatste vijftien jaar in Nederland aan een opmars bezig, aldus Eva Rovers. Het is een ontwikkeling die zij van harte toejuicht. Een biografie is een mooie methode om een boeiend, uit veel puzzelstukjes samengesteld levensverhaal te vertellen en om tegelijk de geschiedenis te bestuderen. Door de ogen van één persoon leer je iets over de geschiedenis en tegelijk zie je wat het belang was van die persoon in de tijd waarin hij of zij leefde. Daarom kun je een biografie alleen schrijven over mensen die zijn overleden.

De eerste biografie van Eva Rovers, De eeuwigheid verzameld (2010), over Helene Kröller-Müller (1869-1939), de bekendste verzamelaar van Nederlander, stichter van het Kröller-Müller Museum in Otterlo, werd bekroond met de Erik Hazelhoff Roelfzema Biografieprijs 2012. Sinds een jaar werkt ze aan de biografie van Boudewijn Büch. De een leefde honderd jaar geleden, de ander twintig jaar geleden. Ze moet dus uitgaan van heel andere bronnen, maar toch zijn er tussen Kröller-Müller en Büch ook parallellen: uiteraard hun beider onbegrensde verzameldrift en ook hun liefde voor Goethe en voor de natuur. Een goede biograaf zit een persoon heel dicht op de huid, maar verstaat toch de kunst afstand te bewaren.
Opname: Wassenaar, 28 oktober en Otterlo, 29 oktober 2012.
Simone van Saarloos Door: Erik Jan Harmens (Datum opname: 20-12-2016)
Erik Jan Harmens sprak met filosoof en publicist Simone van Saarloos (1990) over haar bij Nijgh & Van Ditmar verschenen debuutroman De vrouw die.
Monika Sauwer Door: Iris en Klaas Koppe
‘De vader naar wie ik dan toch misschien op zoek was, is me in ieder geval iets naderbij gekomen. Het raadsel is niet geheel opgelost. En dat is maar goed ook. Er moet altijd nog iets te raden overblijven.’ De periode dat haar vader ziek was en zij voor hem zorgde, is voor Monika Sauwer erg intensief geweest. Net als de tijd na zijn dood, toen zij zijn huis, met al zijn schilderijen, moest opruimen en verkopen. Door het lezen van zijn brieven uit de tijd dat hij nog een romantische jongeman was, leerde zij hem beter kennen. Die jonge man en de oude man die hij was geworden, heeft zij in Het raadsel vader gecombineerd in een portret dat meer moest zijn dan alleen het portret van een vader.
Opname: Amsterdam/Bussum, 6 april 2011
Sjeng Scheijen Door: Iris en Klaas Koppe
Dans is veel meer dan alleen het bewegen dat je ziet. Het is muziek, het is aankleding en het is vooral een kunst die een mateloze toewijding vereist, een precisie en discipline die bij geen enkele andere kunst tot zo’n hoogte reikt. Juist die totale focus op de kunst kenmerkt de toewijding van Sergej Diaghilev (1872-1929), de oprichter van de vermaarde Ballets Russes die ook criticus, verzamelaar, denker en conceptueel kunstenaar was. En, aldus Sjeng Scheijen, een bijzonder mens, iemand die graag provoceerde, die de aristocratische wereld van de dans emancipeerde, die in de jaren ’10 en ’20 van de vorige eeuw openlijk homoseksueel was en afstand deed van al het materiële voor een leven in de breedte. Zijn privéleven hield hij echter nadrukkelijk buiten de publiciteit. Bij de research voor een tentoonstelling over hem voor het Groninger Museum vond Scheijen in een familiearchief in St. Petersburg tachtig brieven aan zijn stiefmoeder, vol persoonlijke details, ook over zijn gevoelsleven. Het werd de aanzet tot Scheijens omvangrijke biografie van Diaghilev, waarin het bestaande beeld een geheel nieuwe invulling kreeg. Een boek dat The New Yorker’s favorite list 2010 haalde en werd aangeprezen door Mick Jagger.
Iris en Klaas Koppe filmden Scheijen in het kledingatelier van het Nationale Ballet in het Muziektheater in Amsterdam. Het Nationale Ballet is mede voortgekomen uit de Ballets Russes van Diaghilev en heeft nog altijd veel stukken van de door hem ontdekte choreograaf George Balanchine op het repertoire. In februari brengt het in À la russe een eerbetoon aan de grote Russische balletcomponisten.
Opname: Muziektheater Amsterdam, 13 januari 2011
Victor Schiferli Door: Iris Koppe en Joey Boink (Datum opname: 10-09-2015)

Erik Jan Harmens in gesprek met Victor Schiferli over De man van vroeger, na Aan een open raam (2000), Verdwenen obers (2005) en Toespraak in een struik (2008) diens vierde dichtbundel.

De dichter licht onder meer toe wie de man van vroeger is of zou kinnen zijn en waarom hij een aantal door hemzelf gemaakte foto's in de bundel heeft opgenomen.

Regie: Iris Koppe. Camera: Joey Boink.
Opname: 10 september 2015.
Jan Siebelink Door: Iris en Klaas Koppe
‘Bij de naam Suezkade denken we misschien wel aan crisis of aan de zee of aan de woestijn… Het boek gaat over de woestijn, over een woestijn, en het gaat over crisis en over drama en ook over hele mooie dingen.’ In Den Haag (de stad waar hij van houdt om het languissante, het kwijnende), staande voor het standbeeld van Spinoza en voor het huis aan de Suezkade dat hem de inspiratie gaf voor zijn roman, vertelt Jan Siebelink over Suezkade, het verhaal van een jonge leraar Frans en een leerlinge uit zijn klas.
Opnamedatum: 18 september 2008.
Jan Siebelink Door: Video van Iris en Klaas Koppe
Jan Siebelink over de wereld achter Knielen op een bed violen.
Opname: 3 september 2005.
Maartje Smits Door: Erik Jan Harmens (Datum opname: 21-04-2016)
Erik Jan Harmens sprak bij Maartje Smits (1986) thuis in Amsterdam Noord, over haar eind vorig jaar verschenen dichtbundel Als je een meisje bent (uitgeverij De Harmonie). Een goed gesprek over de liefde voor ongemakkelijkheid, het schemergebied tussen meisje- en vrouw-zijn en de droom om detective te worden.