Literaire videos en podcasts
Voor altijd voor het laatst Door: Sia Hermanides en Joey Boink (Datum opname: 24-04-2015)
Scherven die met elkaar een wonderlijk geheel vormen. Zo omschreef Wim Brands in VPRO Boeken het sterk autobiografisch getinte prozadebuut van Tjitske Jansen. Zij schreef Voor altijd voor het laatst nadat zij met Het moest maar eens gaan sneeuwen en Koerikoeloem naam had gemaakt als dichteres.
Sia Hermanides en Joey Boink maakten, op muziek van Jasper le Clercq en met animaties van Markus Vater, een poëtisch, deels in het vage licht van het blauwe uur opgenomen videoportret van de schrijfster die onder meer terugkijkt op haar jeugd in een heel onrustige familie.
Opname: Schellingwoude, 24 april 2015.
Voor de liefste onbekende Door: Erik Jan Harmens (Datum opname: 27-09-2016)
Ingmar Heytze (1970) schreef talloze dichtbundels, die onlangs bij elkaar werden gebracht in de omvangrijke bloemlezing Voor de liefste onbekende (uitgeverij Podium). Generatiegenoot Erik Jan Harmens sprak met 'm over dertig jaar dichterschap en legde Heytze een van zijn allereerste eigen beheer-bundels voor, uit 1987: 'Onkunde leer je wel af. Soms is dat jammer, een rafelrand kan heel goed zijn. In die eerste teksten zit een bravoure die ik in de loop der jaren een beetje verloren ben.'
Wax Hollandais Door: Erik Jan Harmens (Datum opname: 15-03-2018)
Erik Jan Harmens sprak met Abdelkader Benali over zijn dichtbundel 'Wax Hollandais', over schrijven, slagen en falen, hardlopen en viscose. "Ik geniet van de afwezigheid van de angst."
Wie heeft er wél een boek bij zich? Door: Iris Koppe en Bart Voorsluis (Datum opname: 09-09-2014)
Toen het niet zo goed ging met de eigen programma’s van cabaretier Johan Goossens, moest hij er een baan naast nemen. Zo werd hij docent Nederlands in het beroepsonderwijs. Na een week had hij al in de gaten dat daar een programma in zat. En een boek: Wie heeft er wél een boek bij zich?, een bundeling van de columns in Het Parool over de cultuurshock die hij als leraar ervoer, over de nieuwe, multiculturele wereld die hij als provinciaal betrad.
Zonder humor red je het niet voor de klas. En je moet ook kunnen relativeren, al zijn er ook columns met pijnlijke verhalen, over leerlingen die echt door het noodlot worden getroffen. Het fijne aan columns voor hem is overigens dat er iedere week een deadline is. Je kunt niet eindeloos blijven schaven. Zo kun je in een jaar toch een boek schrijven.
Opname: Amsterdam, 9 september 2014.
Wij zeggen hier niet halfbroer Door: Erik Jan Harmens (Datum opname: 02-05-2017)
Erik Jan Harmens sprak met Henk van Straten over zijn memoires getiteld 'Wij zeggen hier niet halfbroer', die half maart is verschenen bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar. "ik voel me meer heel-broer met mijn broers dan ooit, maar dan vind ik het tóch prettig dat ze me nog steeds gewoon bastaard kunnen noemen."
Yemma Door: Iris Koppe en Joey Boink (Datum opname: 18-04-2013)
‘Mijn dorpje,’ noemt Mohammed Benzakour Zwijndrecht, waar hij sinds de komst naar Nederland in 1974 met tussenpozen heeft gewoond. Er is bijna geen afleiding, ook niet in de vorm van een theater of een bioscoop, zodat er alle tijd is om te schrijven. Opgeleid als socioloog, had hij zitting in de kunstraad van Rotterdam. Het verzoek van NRC Handelsblad om een bijdrage over het kunstbeleid en daarna om andere stukken was het begin van zijn schrijverschap. Jarenlang schreef hij vooral journalistiek, het onlangs verschenen Yemma is zijn literaire debuut.

Yemma gaat over het jaar dat zijn moeder na een herseninfarct doorbracht in een verpleeghuis. Op een persoonlijke manier doet hij verslag van die periode met veel frustratie en verdriet maar ook wel hilariteit. Na het infarct onmachtig om te communiceren, zat zijn moeder in een vreemde omgeving totaal opgesloten in zichzelf.

Opname: Zwijndrecht, 18 april 2013.
Zog Door: Erik Jan Harmens (Datum opname: 12-02-2018)
Erik Jan Harmens ging in gesprek met Erik Lindner over zijn nieuwe, bij uitgeverij Van Oorschot verschenen dichtbundel 'Zog'.
Zoo van het denken Door: Iris en Klaas Koppe
De dromen verzamelen van een stad was iets dat Peter Verhelst al lang wilde. Toen hij ongeveer een jaar geleden werd gevraagd stadsdichter van Gent te worden, wilde hij daar op ingaan als hij zo dat dromenvangersproject kon verwezenlijken. De beelden in de dromen die enkele honderden mensen inzonden, werden verzameld in een kleine schatkamer die een plaats krijgt in de nieuwe bibliotheek van Gent. De bedoeling is dat schrijvers, filmmakers en tekenaars die ruwe beelden gaan gebruiken.
Zelf deed hij dat in Nero, het stuk dat hij schreef en regisseerde en maakte met Wim Opbrouck. Die speelt Nero, een man die een wereld wil creëren die wordt geregeerd door schoonheid, door de wetten van poëzie en muziek. Nero gaat in première samen met Medea, zijn variant op het klassieke verhaal van een vrouw die zich wreekt op haar man door haar zonen te doden. Beide stukken vullen elkaar aan en sluiten voor Verhelst goed aan bij zijn romans. Die spelen zich ook af in een niet benoemde tijd, in een dromerige staat van zijn waarin moderne inzichten versmelten met antieke mythes en de taal zich onttrekt aan het realisme.
Bij het zoeken naar andere vormen dan het scheppen op papier werkt hij samen met beeldend kunstenaars, dansers, choreografen en fotografen… Zij bieden hem inspiratie. Zo leidden gesprekken met de beeldhouwer Johan Tahon tot een dichtbundel over dieren, Zoo van het denken, niet toevallig op de uitklapbare cover getooid met een foto van choreograaf Wim Vandekeybus en een paard. ‘De schoonheid van het dier en de pracht van het menselijk lichaam, twee dingen die mij mateloos fascineren.’
Opname: Gent, 13 mei 2011
Zwerfzang Door: Erik Jan Harmens (Datum opname: 21-07-2016)
Erik Jan Harmens sprak met schrijver, dichter en performer Diana Ozon over haar nieuwe bundel 'Zwerfzang', verschenen bij uitgeverij Passage. Locatie was volkstuincomplex Nut & Genoegen, vlakbij station Amsterdam Sloterdijk. Het gesprek begint met het vangen van een nachtvlinder, er wordt uitvoerig gesproken over de jaren '80, punk in Amsterdam en het wringen van arbeidsethos, maar ook het nu komt aan bod, waarbij blijkt dat Ozon zich nog altijd verzet tegen achteloosheid, en zich inzet voor de verbinding.